سلبریتی منفور من به قلم زهره پورصباغ

پارت سوم :

چهره‌اش وقتی از نزدیک می دیدمش کمی خسته تر به نظر می‌رسید.
بادیدنش بلند شدم؛ ایستادم که بدون توجه مقابلم روی مبل نشست.
حیرت کردم از رفتار به دور از ادبش؛ حس بد له شدن و ضایع شدن پیدا کرده بودم؛ فکر کرده بودم دعوتم کرده برای عذرخواهی؛ حال آنکه شمشیر را برایم از رو بسته بود.
با اندکی مکث نگاهم کرد که دستانم را به سختی فشردم تا جمله نامربوطی از دهانم خارج نشود؛ و روبه رویش نشستم.
که خم شد و یک راست رفت سر اصل مطلب و گفت: چی از جون من میخوای تو دختر.
دنبال شهرتی!؟ روزانه هزار نفر میان و این بازی هارو برام درمیاورن؛ اما قضیه ی تو فرق داره؛ مثل اینکه خیلی نمایش رو جدی گرفتی.
دندان هایم را روی هم فشردم و همینجور نگاهش کردم که گفت؛ چیه؛ زبونت رو موش خورده؛ توی برنامه که خیلی محکم و جدی به نظر میرسیدی.
و با حالت بدی دسته چکش را بیرون کشید و گفت: بگو چند بنویسم شرت از سرم کنده بشه.
اگر قهوه روی میز بود الان باید توی صورتش می‌ریختم تا اندکی بادیدن رنگ قهوه ای روی صورتش دلم خنک شود؛ اما مقابل چشمان منتظرش بلندشدم و فقط یک جمله گفتم؛ برعکس تصوراتم هستی؛ مشمئز کننده و پست؛ و لیوان را روی چک انداختم و میز را آب گرفت.
و به طرف در پا تند کردم؛ حتی نماندم تا عکس العملش را ببینم.
که گوشه شالم از پشت محکم کشیده شد و به ثانیه ای نکشید که محکم به دیوار سالن منتهی به در ورود و خروج خوردم.
آخ بلندی گفتم که صورتش را مقابل صورتم دیدم که بانفرتی بی اندازه بهم زل زده بود؛ حیران به قطرات عرق که روی پیشانی سرخش خودنمایی میکرد نگاه کردم.
همه ی اینها توی کسری از ثانیه اتفاق افتاده بود و من شوکه؛ فرصت نکرده بودم متوجه شوم و از خودم دفاع کنم.
میان دندان های کلید شده اش غرید؛ حقته الان یه سیلی بزنم توی صورتت تا جواب حرف ها و کارهات باشه؛ اما حیف که یه زنی و توی تربیت من نیست؛ دست روی آدم ضعیف و پستی مثل تو بلند کنم.
مشمئز کننده تویی که باهر عنوان و دلیلی؛ سر یه بهانه الکی میخوای شهرت من رو لکه دار کنی؛ اما کور خوندی.
الان هم عین بچه های آدم؛ هرچرتی راجع بهم نوشتی رو حذف میکنی؛ مگرنه با وکیل میام سراغت واینقدر راحت ازت نمیگذرم.
نگاهم توی چشم‌های مشکیش که کاسه خون بود جامانده بودند و مطمئن بودم پلک بزنم اشک های داخل چشمم راه باز می‌کنند؛ لب گزیدم تا از لرزش فکم جلوگیری کنم.
خیره داخل چشمانم نگاه کرد؛ و بعد از چند لحظه سکوت من متوجه حال بدم شد که با پوزخندی فاصله گرفت و شالم را رها کرد و عقب گرد کرد.
اینقدر حالم بد بود که کلمه ای در جوابش نیافتم و فقط دوست داشتم زودتر آن کافه نفرین شده راترک کنم.
توی طول مسیر فقط گریه کردم؛ به طوریکه راننده تاکسی چندبار از آیینه نگاهم کرد؛ اما من حتی اگر خودم هم میخواستم نمی‌توانستم آرام بگیرم.
وقتی به خانه رسیدم؛ خانه تاریک تاریک بود؛ طبق روال همیشه مامان بیرون بود و بابا سرکار.
به طرف اتاقم هجوم بردم و خودم را روی تختم انداختم و جیغ و حرص ناشی از فشار روانیم را با مشت زدن روی متکا خالی کردم.
نمیدانم چقدر گریه کردم؛ فقط میدانم آنقدری جیغ زدم که گلویم درد گرفته بود و چشمانم بالاخره از خستگی روی هم افتاد و به خواب رفتم.
ویبره موبایلم آن هم روی میز؛ صدای بدی ایجاد کرده بود؛ خسته و باسردرد بدی چشمانم را اندکی گشودم و درحالیکه زیر لب فحشی نثار‌تماس گیرنده میکردم؛ گوشی را به گوشم چسباندم و لب زدم؛ بله.
که جیغ ویدا در سرم اکو رفت که کلافه گفتم؛ آروم تر ویدا؛ سرم رفت.
که باجمله ای که گفت خواب از سرم پرید؛ خوابی دختره بیشعور؛ جنابعالی سر تیتر اینترنتی.
همین جمله کافی بود که از سر جایم نیمخیز شوم و حیرت زده درحالیکه گیج شده بودم گفتم؛ من سر تیتر اینترنتم؟.
که جیغی دوباره کشید وگفت: هزار دفعه گفتم حواست روجمع کن؛ طرف خواننده معروفه؛ گوش نکردی؛ حیران تر لب زدم؛ چی داری میگی.
میتونی بری ببینی؛ بدبخت شدی.
با وحشت گوشی را رویش قطع کردم و سریع گوگل را سرچ کردم.
کلمات جلوی چشمانم می‌رقصید.
تصویر تار اما کاملاً گویا بود؛ دخترجوانی با چهره‌ای که انگار دارد التماس می‌کند؛ روبه رو خواننده مشهور؛ در حالی که دست او کنارصورتشه؛ تیترها هم از آن بدتر بودند.
عاشق مخفی مهرداد در دام خبرنگار افتاد؛ پوزخندی زدم؛ عاشق؟!.
اون دیشب به طرز وحشتناکی غرورم را له کرده بود؛ من را زیر پا گذاشته بود.
دقیقا دیشب در همان لحظه‌ی پر از فشار برای من؛ یک نفر فلاش را زده بود.
منظورم فلاش یک دوربین بود؛ که از فاصله نزدیک و از پشت دیوار؛ زندگی حرفه ای او و زندگی ساده من را نشانه گرفته بود؛ و بعداً فهمیدم که آن عکاس همیشه دنبال تکه‌ای از زندگی خصوصی مهرداد میگشت؛ دیوار نازک پشتی را به عنوان یک قاب ایده‌آل تشخیص داده بود؛ و لحظه‌ی خشم او و بغض من عکس عاشقانه ای به قول خودش شکار کرده بود.
تلفن از دستم افتاد و جلوی چشمانم سیاه شد؛ زندگی حرفه ای او که هیچ؛ زندگی شخصیم هم روبه نابودی رفته بود.